Adanın bir köşesine yerleştirilmiş.
Merhaba, Spritz buradayım. Global Playground’u ben yönetiyorum; bu yüzden kalabalığa alışığım. Ama 2026 Sınıfı için düzenlediğimiz parti gibi bir şeyin Ev Adası’nda yapıldığını hiç görmemiştim. Her şey, kendi küçük dünyasıymış gibi adanın bir köşesine kurulmuştu ve okul yılını tamamlayan her çocuk bir noktada buradan geçti.

Önce sahne.
Yanlarda taş sütunlar, ortada uzanan ahşap bir platform ve en üstte, iri turuncu harflerle CONGRATS CLASS OF 2026 yazan bir balon kemeri vardı. Çocuklar mezuniyet şapkalarıyla sırayla oraya tırmandı ve dünyanın en küçük öğretmen kadrosu fotoğrafı gibi sahne boyunca dizildiler. Bandit Z yaklaşık dört kez çıktı. Daha önce çağrıldığını unutup duruyordu.

Sonra şölen.
Uçtan uca dizilmiş atıştırmalıkları olan uzun bir masa, patlamış mısır kovaları, içecekler, ne ararsanız vardı. Kimse ayakta kalmak zorunda kalmasın diye sandalyeler yakına çekilmişti. Biri masanın üstüne çıktı, bir başkası da platformun karşı tarafından Yemek zamanı diye bağırdı ve o andan sonra her şey yavaş bir döngüye dönüştü: oturmak, yemek, kalkmak, daha fazlası için geri dönmek.

Herkesin hatırlayacağı dans pisti.
Kendi platformuna yerleştirilmiş dev bir mor ped; sıralar halinde ışık veren renkli karolar. Bir karonun üstüne basınca bir nota çalıyordu. Arka arkaya birkaçına basınca istemeden bir şey besteliyordunuz. Çocukların çoğu onu bilinçli olarak çalmaya çalışmaktan vazgeçip üzerinden olabildiğince hızlı koşarak geçti; açıkçası kulağa en iyi gelen de buydu.

Mezuniyet şapkası kostümleri.
Sahnenin yakınında, isteyenin alması için koskoca bir raf. Birini takınca o anı yanında taşıyordun; kendi adana dönene kadar. Bazı çocuklar onları günlerce çıkarmadı. Bazıları kendilerininkini hiç çıkarmadı. Şapka herkese yakışıyor; bunu beklemiyordum ama işte buradayız.

