Wbrew lepszemu osądowi wszystkich.
Raport z Wysp. Wbrew wielu radom zainstalowano nowy lodowy tor. I wow. Jest szybki.

Pochylone zakręty. Zero barierek ochronnych.
Wokół całej wyspy biegnie podwyższona lodowa platforma. Bloki do skakania. Sekretne przejścia. Bloki szybkości. Barierki ochronne? Budżet na barierki został — cytuję tu bezpośrednio formularz — przesunięty. Kto potrzebuje bezpieczeństwa.

Sanie w sześciu kolorach.
Po trasie porozrzucane są sanki. Wskakujesz na jedne i one po prostu ruszają — pędzisz na pełnej prędkości, wycinasz zakręty i wpadasz poślizgiem w zamarznięte zakamarki wyspy, do których nigdy nie dotarłbyś pieszo. Sanki są w sześciu kolorach. Sześciu. Co — i nie mogę tego dość mocno podkreślić — jest o sześć więcej, niż spodziewałem się po tych samych ludziach, którzy zainstalowali gigantycznego yeti z soplami pod pachami, żeby siedział na końcu tego czegoś i obserwował każde okrążenie.

Co do tego yeti.
Szron w jego futrze, sople tam, gdzie sopli być nie powinno, wzrok utkwiony w każdym wyścigowcu, który przejeżdża obok. Postanawiam się nad tym zbytnio nie zastanawiać. Możesz mieć inne odczucia.

Kolekcjonerskie przedmioty. Niebezpieczeństwo. Bardzo duża prędkość.
Możesz też zdobyć strój saneczkowy — we wszystkich sześciu kolorach, żeby pasował do sanek. A są też ekskluzywne bryły lodu, które możesz zbierać tylko na torze. Więc jeśli siedzisz i myślisz: „czy to ma sens?”, to zapytam cię tak: Lubisz rzadkie przedmioty kolekcjonerskie? Lubisz niebezpieczeństwo? Lubisz łączyć te dwie rzeczy, jadąc z bardzo dużą prędkością, podczas gdy zamrożony potwór patrzy? W takim razie — tak. To jest twoja chwila. Nie moja. Twoja.

