Zrobione w rogu wyspy.
Cześć, tu Spritz. Prowadzę Global Playground, więc jestem przyzwyczajony do tłumu. Ale nigdy nie widziałem, żeby Home Island zrobiła coś takiego jak impreza, którą urządziliśmy dla rocznika 2026. Całość powstała w jednym rogu wyspy, niczym własny mały świat, i każdy dzieciak, który dotrwał do końca roku szkolnego, prędzej czy później przez nią przeszedł.

Najpierw scena.
Kolumny z kamienia po obu stronach, drewniany podest na środku i łuk balonowy nad całością, na którym widniało: CONGRATS CLASS OF 2026 — dużymi pomarańczowymi literami. Dzieci wspinały się tam po kolei w swoich czapkach absolwentów, ustawiając się na scenie jak do najmniejszego na świecie zdjęcia grona pedagogicznego. Bandit Z zrobił mniej więcej cztery kursy. Ciągle zapominał, że już go wcześniej wołali.

Potem stół biesiadny.
Długi stół zastawiony przekąskami od końca do końca, wiaderka na popcorn, napoje, wszystko, co trzeba. Krzesła były ustawione blisko, więc nikt nie musiał stać. Ktoś przeskoczył nawet na sam stół, ktoś inny krzyknął „Czas jeść” z drugiej strony platformy i od tamtej pory było już tak w kółko: siadać, jeść, wstawać, wracać po więcej.

Parkiet, który wszyscy będą pamiętać.
Ogromna fioletowa mata osadzona na własnej platformie, z podświetlanymi kolorowymi kafelkami w rzędach. Stąpnij na kafelek, a zagra nutę. Stąpnij na kilka z nich po kolei, a przypadkiem coś skomponujesz. Większość dzieci rezygnowała z prób celowego grania na niej i po prostu przebiegała po niej tak szybko, jak tylko się dało — co, szczerze mówiąc, brzmiało najlepiej.

A kostiumy biretów.
Cały stojak obok sceny, do wzięcia za darmo. Załóż jeden, a niesiesz tę chwilę ze sobą — aż z powrotem na własną wyspę. Niektóre dzieci nosiły je przez kilka dni. Inne miały swoje na sobie na stałe. Biret pasuje każdemu, czego się nie spodziewałem, ale proszę — oto jesteśmy.

